“Geen seingevers, geen koers”

///“Geen seingevers, geen koers”

“Geen seingevers, geen koers”

Nu de voorjaarsklassiekers gestart zijn, rijdt Jacqui Verhelst elke week naar een kruispunt in het Vlaamse land om ervoor te zorgen dat geen enkele auto zich tussen de renners waagt. Van de Kattenkoers tot de Ronde van Vlaanderen, overal duikt hij op met zijn fluohesje, armband, C3-bordje en pet. Al meer dan vijftig jaar.

“Na mijn legerdienst ben ik ermee begonnen, op mijn 21ste. Met de Sportclub van Bissegem organiseerden we regelmatig koersen. Als secretaris stond ik onder andere in voor de seingevers. Omdat ik veel volk ken, slaagde ik er makkelijk in een veertigtal enthousiastelingen te mobiliseren. In de loop der jaren deden meer en meer andere organisatoren beroep op ons. Vandaag draaien we met een vaste groep van zeventig à tachtig vrijwilligers mee op zo’n honderd evenementen, vooral in West- en Oost-Vlaanderen. Niet alleen koersen, ook rally’s, triatlons, loopwedstrijden en cyclocrossen helpen we mee in goede banen te leiden.”

Botte commentaar

“Onlangs kreeg ik samen met 400 andere West-Vlaamse signaalgevers een getuigschrift uit handen van provinciegouverneur Carl De Caluwé. Eind vorig jaar kregen we een opleiding van de politieschool van Oostende. Over de wegcode, maar vooral over conflictbeheersing. Als seingever krijg je soms botte commentaar van een chauffeur, niet evident om gepast te reageren. Uit ervaring weet ik dat het helpt als je zelf vriendelijk blijft.”

Straks vergader ik samen met enkele collega-seingevers over de Ronde van Vlaanderen, zonder twijfel het hoogtepunt van het jaar. Met onze groep zullen we alle kruispunten tussen Bissegem en Kooigem bemannen. Ik kijk ernaar uit, want er is altijd veel volk op de been. Ook de ronde voor de wielertoeristen nemen we voor onze rekening. Van hen krijgen we altijd veel appreciatie terug.”

Jong bloed

“Het aantal koersen in de regio slinkt. Op twee jaar tijd zijn er tachtig wedstrijden minder. Dat heeft te maken met dalende inkomsten en met een gebrek aan vrijwilligers. Ook wij zien weinig jong bloed instromen. Jammer, want geen seingevers betekent geen koers. Ik hoop zelf nog enkele jaren door te gaan. Voor de verzekeringen mag je aan de slag tot je 78ste. Daarna blijf je me aan de kant van de weg vinden, als toeschouwer dan. Koers is en blijft mijn leven.”

Artikel verschenen in de rubriek Helpende Handen van Visie op 20 maart 2015.

2018-03-02T09:39:08+00:00 20/03/15|Categories: Visie|Tags: |Reacties uitgeschakeld voor “Geen seingevers, geen koers”