Wat ben je aan het doen?

///Wat ben je aan het doen?

Wat ben je aan het doen?

Mag het iets meer zijn dan dat huisje, tuintje, kindje? Gelijk heb je, af en toe een konijn uit je hoed toveren, kan zo bevrijdend zijn. Christophe, Karl en Bo spreken uit ervaring.

Christophe

36 jaar – Woont in Tourcoing – Werkt als store manager bij Bike Concept in Wevelgem – Gescheiden en opnieuw gelukkig samenwonend – 4 kinderen (10, 9, 6, 5 jaar)

Een nieuwe job, een nieuw lijf, een nieuwe hobby. Als Christophe Lefebvre het roer omgooit, doet hij dat meteen op alle fronten tegelijk. Terecht wellicht, want de keuzes uit het verleden waren niet altijd de fraaiste. Sinds een jaar zit hij terug op het rechte pad, met dank aan de fiets.

Vertel. Wat heb jij met fietsen?

“Het leven was me de voorbije jaren uit handen geglipt. Ik wist met mijn lijf geen blijf. Letterlijk zelfs, want ik barstte uit mijn kleren. Ongeveer anderhalf jaar geleden besloot ik de draad terug op te pikken. Om mijn conditie op te bouwen, spiermassa te kweken en gewicht te verliezen ben ik van de ene op de andere dag intens beginnen te mountainbiken. Met het gewenste resultaat. Ik weeg nu 37 kilo minder, voel me fitter en bereid me zelfs op een halve marathon voor.”

En dan nu het avontuurlijke deel van het verhaal…

“Ik ben een vat vol adrenaline. Om me tegen stommiteiten te behoeden, moet ik mezelf regelmatig een kick gunnen. Als een zot een berg naar beneden fietsen bijvoorbeeld. Helaas vind ik in mijn directe omgeving daar weinig mogelijkheden toe. Toen ik op een dag voorbij het oude, verlaten ziekenhuis van Menen reed, bedacht ik plots dat het wel cool zou zijn om erin rond te fietsen. Ik heb het geprobeerd en ben er niet meer mee gestopt. Elke interessante bouwval die ik op mijn weg passeer, moet eraan geloven. Een spookdorp rond Parijs, een voormalige gevangenis in Noord-Frankrijk, het lijstje groeit elke week.”

Dat is vragen om breuken.

“Helemaal waar (lacht). Toch is het niet zomaar waaghalzerij. Voor ik mij aan een pand waag, ga ik altijd op verkenning. Is het gevaar op instorten te groot, dan begin ik er niet eens aan. Mijn vriendin houdt mee een oogje in het zeil. En uiteraard trek ik voor mijn trip een harnas aan. Maar ik geef toe, altijd zijn er blutsen en builen. Of er blijft een koperdraad steken, of er valt een stuk pleister op mijn kop. Laatst ben ik met fiets en al in een kelder gezakt.”

Welke plekken staan nog op je verlanglijst?

“Er is een slapende vulkaan in Spanje die ik graag eens naar beneden zou rijden. Errond staan allemaal verlaten huizen. Dat prikkelt mijn verbeelding. Verder heb ik niet zoveel eisen. Het moet vooral technisch uitdagend zijn. Een hangar, daar heb ik niets aan.”

En wat denkt je nieuwe werkgever van je bizarre hobby?

“Toen ik bij Bike Concept solliciteerde, heb ik gezegd dat ik elke week minstens vier breuken zou hebben. Dat Stefaan me toch heeft aangenomen, wil waarschijnlijk zeggen dat hij me nog niet zo geschift vindt. Je kunt het ook zo zien: ik toon wat je allemaal met een fiets kunt doen. En dat is sowieso mooie reclame, toch?”


 

Karl

43 jaar – Woont in Kortrijk – Is zelfstandig schilder – Getrouwd met Angelique – Papa van Geike (9 jaar) en Loïc (8 jaar)

Manten en Kalle, ze luiden niet alleen de klokken op het belfort van Kortrijk, sinds vorig jaar zorgen ze ook voor amusement en vertier op de Leie. De twee plezierboten met de symbolische namen liggen verankerd aan de achterkant van de Broeltorens en kun je vanaf 100 euro en zonder enig vaarbewijs huren. In het eerste seizoen nam het duo al 2.500 passagiers op sleeptouw, goed voor zo’n 460 ommetjes. Dat de bootverhuur een instant succes ging zijn, dat had eigenaar Karl Verniers gehoopt maar niet verwacht.

Bootjes verhuren op de Leie, dat niemand daar eerder aan dacht.

“In Gent en Deinze kon het al, en ook in Nederland is er een ruim aanbod. Iedereen heeft daar bij wijze van spreken een sloep aan zijn achterdeur liggen. Waarom niet in Kortrijk, dacht ik? Een toevallige babbel met een medewerker van Toerisme Kortrijk heeft me uiteindelijk overtuigd er zelf mee te beginnen. Ze vond het een schitterend idee, zeker met het einde van de Leiewerken in het vooruitzicht. En toegegeven, de festiviteiten in het kader van de Grote Verleieding hebben heel wat publiciteit opgeleverd. Ik kon me geen mooiere start inbeelden.”

Wie komt erop af?

“De boten zijn vooral populair bij Kortrijkzanen. Ze vinden het leuk om de stad vanop de Leie te beleven. Velen zijn verrast door de charme van de rivier. Vaar je richting Bissegem, dan zit je al na tien minuten in de stilte en in het groen. We merken dat de meesten een speciale gelegenheid kiezen om in een bootje te stappen. Een verjaardag, een zilveren jubileum, een communie. Voor hen zetten we graag de champagne koud en voorzien we tapas of gebakjes. Maar ze kunnen uiteraard ook hun eigen frigobox vullen. Wie interesse heeft in de geschiedenis van de stad, komt tijdens de zomermaanden aan zijn trekken. Dan organiseren we vaartochten met een gids, vaak in combinatie met een bezoek aan Texture. En verder zien we ook nog potentieel bij de bedrijven. Een boottochtje op de Leie kan een ontspannende teamactiviteit zijn.”

Krijg je je boten altijd ongehavend terug? 

“Tot nu toe wel. Varen met Manten of Kalle is ook niet zo moeilijk. Wie aan boord komt, krijgt meteen het stuur in handen. We varen even op en af terwijl ik mondeling bijstuur. Daarna spring ik eraf en kan het avontuur beginnen. Ik geef toe, bij de ene bemanning ben ik er al wat geruster in dan bij de andere.” (lacht)

Vaar je zelf soms?

“Nu niet meer, maar als kind en jongvolwassene heb ik het wel veel gedaan. Met mijn vader ging ik op de Gavers in Harelbeke zeilen. Toen dat niet meer spannend was, ben ik overgestapt op een zeiljacht, aan de zee. Ik heb veel wedstrijden gevaren en zelfs een eigen zeilboot gehad, maar door tijdsgebrek heb ik die uiteindelijk weer verkocht. De liefde voor het water is wel altijd gebleven. En ik ben blij dat ik die met de bootverhuur weer kan oprakelen.”

Je kan Manten of Kalle tot midden oktober huren. Uitleg vind je op www.de-keper.be


 

Bo

29 jaar – woont in Bellegem – werkt als freelance IT-consultant – getrouwd en mama van Zita (5 jaar) en Remco (2 jaar)

Bo Vandersteene heeft er net een nachtje permanentie in de brandweerkazerne van Kortrijk op zitten. Straks roept alweer die andere dagtaak: als freelance IT-consultant voert ze programmeeropdrachten uit voor bedrijven overal te lande. Vrouwelijke collega’s komt ze in die beide jobs zelden tegen, mannenpraat daar is ze na tien jaar mee vertrouwd. En de grapjes, die neemt ze er voor lief bij.

Waarom wou je bij de brandweer?

“Het was een kinderdroom. Zodra ik achttien was, heb ik me aangemeld als vrijwilliger. Eerst bij het korps in Aalbeke, sinds de hervorming in Kortrijk. Als tiener zat ik al bij het Jeugd Rode Kruis. Dat sociaal engagement heeft er altijd ingezeten. ”

Ondertussen heb je twee kinderen en een fulltime job. Hoe hou je het vol?

“Ik bepaal zelf wanneer ik me beschikbaar stel voor interventies. Hetzelfde geldt voor de permanenties. Daar kies ik zelf voor. Als ik weet dat er thuis geen opvang is, dan geef ik mijn naam niet door. Het helpt ook als je een flexibele werkgever hebt, die je toelaat je werkuren min of meer zelf te regelen. Nu ik freelance, lukt dat uiteraard nog beter. Verder kan ik op veel begrip rekenen van mijn man. Hij weet dat dit voor mij meer dan een hobby is. Hij is zelf vrijwilliger bij het Rode Kruis en begrijpt wat het is als ze je ’s nachts uit bed bellen.”

Herinner je je eerste interventie?

“Zeker. Dat was in mei 2006, toen Cold Store in Aalbeke volledig uitbrandde. Tienduizenden palletten met vlees, frieten, ijs en boter ging in de vlammen op. Omdat er veel vettige producten waren, breidde de brand snel uit. Alle korpsen uit de regio werden opgetrommeld. Ook de uitslaande brand in het Bouwcentrum Pottelberg zal me altijd bijblijven. Natuurlijk doen we als brandweer meer dan branden blussen. Vaak onschuldig werk, zoals wespennesten verwijderen of water wegpompen uit ondergelopen kelders, maar soms ook delicatere klussen, zoals mensen bevrijden uit een autowrak. Ik garandeer je, het is een job die onder je huid kruipt.”

En hoe gevaarlijk is het?

“Het is niet voor niets dat elke vrijwilliger eerst een opleiding van 140 uren doorloopt en daarna voor een examen moet slagen. We krijgen ook regelmatig opfrisbeurten, onder andere via wekelijkse oefeningen. Iedereen wordt verwacht daaraan deel te nemen. Als je je aan alle afspraken houdt, weet met welke producten je bezig bent en te allen tijde je gezond verstand gebruikt, kan er niet zoveel fout lopen. Waar ik wel altijd met een bang hart aan begin, is een interventie op de autosnelweg. Het is geen pretje als auto- en vrachtwagenbestuurders aan 120 kilometer per uur voorbij zoeven. Helaas is dat meestal de realiteit.”

Verschenen in Gie&ik, stadsmagazine Kortrijk – voorjaar 2016

 

2018-03-02T09:39:06+00:00 13/05/16|Categories: Gie&ik|Reacties uitgeschakeld voor Wat ben je aan het doen?